ဤသတၱေလာက၌ “လူ” သည္ ဦးေႏွာက္ဥာဏ္ စြမ္းရည္အျမင့္မားဆံုးႏွင့္ တီထြင္ဆန္းသစ္မႈ အားအေကာင္းဆံုး သက္ရွ္ိျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း လူသည္ ဤေလာကရွိ တျခားသက္ရွိမ်ားအားလံုးကို လႊမ္းမိုးထားႏိုင္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာထို “လူ” ဟူေသာ သတၱ၀ါကို နည္လမ္းျပရာ၊ ပညာေပးရာ၊ ဆံုးမရာ၌ တျခားသက္ရွိမ်ားကို ျပဳမူသကဲ့သို႔ တုတ္တခ်က္ျပ၊ ေက်ာတခ်က္သပ္၊ အစာတလုပ္ေကၽြး ပံုစံမ်ိဳးေလာက္ျဖင့္ မလံုေလာက္ေခ်။ လူကိုပညာေပးရာ၊ ဆံုးမရာ၌ တိုက္ရိုက္ခ်ဥ္းကပ္ရသည္မ်ား ရွိသကဲ့သို႕ သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းလမ္းကို အသံုးျပဳရသည္မ်ားလည္း ရွိသည္။ တိုတိုတုတ္တုတ္ေျပာျပ၍ အဆင္ေျပမႈမ်ားရွိသလို ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းရွင္းလင္းေဟာေျပာမွ လိုရာေရာက္ႏိုင္သည္ မ်ားလည္းရွိသည္။ တခ်ိဳ႕အေျခအေန၌ တိုက္ရိုက္တည့္တိုးၾကီး ေဟာကနဲ၊ ဒိုင္းကနဲ ပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ အလုပ္ျဖစ္သလို တခါတရံ၌ ဥပမာ၊ ဥပေမယ်မ်ားျဖင့္ ခိုင္းႏိႈင္း တန္းဆာဆင္ကာ “လူ”မ်ားကိုပညာေပးမႈမ်ား ကမၻာ့ေနရာအႏွ႕ံအျပား၌ လူသားတို႕သမိုင္းတေလ်ာက္တြင္ ပံုစံမ်ိဳးစံုုျဖင့္ တည္ရွိခဲ့ၾကသည္။ ယခုလည္းတည္ရွိေနၾကသည္။ ေနာင္ကိုလည္းတည္ရွိေန ၾကမည္ပင္။ ထိုသို႕ ဥပမာ၊ဥပေမယ်ေလးမ်ားျဖင့္ ခိုင္းႏိႈင္းေျပာဆိုမႈမ်ား၌ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆိုလ်င္ သဂၤဇာဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ဥပမာမ်ားမွာ လြန္စြာနာမည္ၾကီးေပသည္။

ပံု၀တၱဳတိုငယ္မ်ားျဖင့္ လူမ်ားကို ဆံုးမ၊ လမ္းျပရာ၌ အီစြတ္၏ပံုျပင္မ်ားမွာ ကမၻာတြင္ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ပံု၀တၱဳမ်ားပင္ျဖစ္သည္။

အီစြတ္ပံုျပင္ ၇၀ နီးပါးခန္႕ကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ၾကည့္ရာ ထူးျခားေသာအခ်က္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္ပါကဲ့သို႕ သြားေတြ႕ရပါသည္။

(က)အီစြတ္သည္ သူ၏ပံုျပင္တပုဒ္ခ်င္းစီကို တိက်ေသာရည္ရြယ္ခ်က္တခုစီျဖင့္ ေျပာဆို ခဲ့ျခင္း။

(ခ) ပံုျပင္ပါအဓိက ဇာတ္ေကာင္အမ်ားစုမွာ တိရိစၦာန္မ်ားျဖစ္ျခင္း။
(ဂ) သမုိင္းမွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ား၏အဆုိအရ အီစြတ္သည္ ပညာတတ္ၾကီးတဦး မဟုတ္သည္သာမက “ကၽြန္”တဦးျဖစ္ခဲ့ျခင္း။
(ဃ)အီစြတ္ကြယ္လြန္ျပီး ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္မွ သူ႕ပံုျပင္စုစည္းမႈစာအုပ္ စတင္ေပၚ ေပါက္လာျခင္း။

အီစြတ္သည္ လူ႕သေဘာ၊ လူ႕သဘာ၀တို႕ကို အတိုင္းအတာတခုထက္ပို၍ နားလည္တတ္ခဲ့သူ၊ လူတို႕၏ ပညာဥာဏ္အေျမွာ္အျမင္ရွိမႈ၊ ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္မႈမ်ားကိုလည္း ေကာင္း၊ မိုက္မဲမႈ၊ ယုတ္ညံ့သိမ္ဖ်င္းမႈ အစရွိသည္မ်ားကိုလည္းေကာင္း အေတာ္ပင္ စူးရွစြာ ၾကည့္ျမင္တတ္ခဲ့သူတဦးျဖစ္သည္။ “လူ”ဟူေသာသတၱ၀ါသည္ အတုႏွင့္အစစ္တြင္ အစစ္ကို ပို၍ျမတ္ႏိုး၊ တန္ဘိုးထားစရာ ျဖစ္ရေကာင္းမွန္းသိေသာ္လည္း “အတု”မ်ားတြင္ ပို၍ သာယာယစ္မူး တတ္ေသာ သေဘာရွိသည့္သတၱ၀ါျဖစ္သည္။ မ်က္စိကန္းေသာသူတဦးကို “အကန္း”ဟု တိုက္ရိုက္သြားေျပာ၍မရေခ်။ ေလာဘအလြန္ၾကီးသူတဦးကို “ေလာဘၾကီး”ေၾကာင္း သြားေျပာ၍မျဖစ္။ တနည္းအားျဖင့္ သက္ရွိသတၱ၀ါမ်ားအားလံုးထဲတြင္ “လူ”သည္ အရာရာကို ေ၀ဖန္တတ္သည့္ “အေ၀ဖန္တတ္ဆံုး” သက္ရွိျဖစ္သကဲ့သို႕ ထို“ေ၀ဖန္မႈကိုမၾကိဳက္ဆံုး” ေသာ သတၱ၀ါမွာလည္း “လူ”ပင္ျဖစ္သည္။

သို႕ျဖစ္ရာ ကၽြန္ေတာ္အထက္တြင္ တင္ျပခဲ့သလိုပင္ လူသားမ်ားကို သည္အတိုင္း ပညာေပးသည္ထက္ (လူသားတို႕က မိမိတို႕ထက္ နိမ့္က်သည္ဟု ယံုၾကည္ထားေသာ) တိရိစၦာန္မ်ား ျဖင့္ခိုင္းႏိႈင္းကာ ပညာေပးမႈမွာ ပို၍သင့္ေတာ္ေကာင္းမြန္ေၾကာင္းကို အီစြတ္ေကာင္းစြာ ရိပ္မိ၊ သိရွိခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း တိရိစၦာန္မ်ားႏွင့္ခိုင္းႏိႈင္းလ်က္ မိမိေျပာလိုသည္ကို တိုတိုတုတ္တုတ္ႏွင့္ ထိထိေရာက္ေရာက္ေျပာကာ လူမ်ားကို ပညာေပးဆံုးမခဲ့သည္။ တနည္းအားျဖင့္ အီစြတ္သည္ “လူမ်ားကိုပညာေပး ဆံုးမရန္”ဟူသည့္ သူ၏ရည္မွန္းခ်က္ႏွင့္ ပန္းတိုင္သို႕ ရိုးစင္းေသာ္လည္း ပညာပါလွသည့္ လိမၼာပါးနပ္မႈအျပည့္ျဖင့္ ေရာက္ေအာင္ ခ်ီတက္ႏိုင္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ စကားမေျပာတတ္သည့္ ျခေသၤ့ႏွင့္ေတာ၀က္တို႕ စကားအခ်ီအခ် ေျပာခန္းကို ဖတ္ရသည့္အခါ စာဖတ္သူလူသားသည္ ပံုျပင္ထဲရွိ ဇာတ္ေကာင္မ်ားအားလံုးမွာ လူသားမ်ားကိုပင္ ရည္ရြယ္ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေကာင္းစြာသိရွိေသာ္ျငားလည္း အခင္းျဖစ္ေန ၾကသူမ်ားမွာ ျခေသၤ့ႏွင့္ေတာ၀က္တို႕ ျဖစ္ေၾကာင္း မိမိတို႕ႏွင့္မဆိုင္လြန္းစြာ ျမင္ေယာင္၊ ထင္ေယာင္ကာ ဖတ္ျဖစ္သည္။ ခံစားျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ဖတ္ရ ေကာင္းသည္။ သည္ပံုျပင္က ဘာဆိုလိုေၾကာင္း သခၤန္းစာကိုေတာ့ယူသည္။ သည္အပိုင္းမွာ အီစြတ္၏ပညာ အပါဆံုးအပိုင္း ပင္ျဖစ္သည္။

ဤေနရာ၌ အလ်ဥ္းသင့္၍ အီစြတ္အေၾကာင္းကိုလည္း စာရႈသူမ်ား ဗဟုသုတအလို႕ငွာ အနည္းငယ္ေျပာျပလိုပါသည္။

အီစြတ္သည္ လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ေပါင္း သံုးေထာင္(၃၀၀၀)ခန္႕က ဂရိႏိုင္ငံတြင္ေပၚေပါက္ခဲ့သူ ပညာရွင္တဦးျဖစ္ပါသည္။ တိရိစၦာန္မ်ားႏွင့္ ခိုင္းႏိႈင္းကာ လူ႕သေဘာ၊ လူ႕မေနာမ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ပညာေပးသည့္ သူ၏ပံုျပင္မ်ားေၾကာင့္ လြန္စြာ နာမည္ၾကီးသူတဦး ျဖစ္လာခဲ့ေလသည္။ သူသည္ ေငြ၀ယ္ကၽြန္တဦးျဖစ္ခဲ့ျပီး သူ၏ပညာပါ လွေသာ ထိုပံုျပင္မ်ားေၾကာင္းပင္လ်င္ ကၽြန္ဘ၀မွလြတ္ေျမာက္ခြင့္ရကာ ဘုရင့္နန္းေတာ္တြင္ ဂုဏ္ထူုးေဆာင္ ဧည့္သည္ေတာ္ တဦးပင္ ျဖစ္လာခဲ့သည္ဟု အဆိုရွိပါသည္။

ထူးျခားခ်က္တခုမွာ သူ႕တြင္ ေရးသားထားသည့္ မွတ္တမ္းစာမူ ဘာတခုမွမရွိခဲ့ေခ်။ အီစြတ္ေျပာခဲ့သည့္ ပံုျပင္မ်ားကို ၾကားဖူးလိုက္သူတို႕က သားစဥ္ေျမးဆက္ လက္ဆင့္ကမ္း ေျပာၾကားခဲ့ၾကကာ သူကြယ္လြန္ျပီးအႏွစ္ ၂၀၀ခန္႕ၾကာမွ ပထမဦးဆံုးေသာ သူ႕ပံုုျပင္စုစည္းမႈ စာအုပ္ ေပၚထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ အီစြတ္၏ပံုျပင္မ်ားကို ကမၻာ့ဘာသာ အားလံုးနီးပါးသို႕ ဘာသာျပန္ဆိုခဲ့ၾကျပီး ပံုျပင္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီး၏ စာရိတၱႏွင့္စိတ္ဓါတ္ျမွင့္တင္ေရးဆိုင္ရာ စာေပမ်ားအျဖစ္ ရပ္တည္လာခဲ့သည္မွာ ယေန႕ အခ်ိန္ထိပင္ ျဖစ္ပါသည္။

အီစြတ္ပံုျပင္မ်ား၏ ကမၻာတလြား ၾသဇာေညာင္းမႈမွာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းလွသည္။ ေငြ၀ယ္ကၽြန္အီစြတ္၏ ပံုျပင္မ်ားသည္ ကမၻာ့စာေပ ေလာကကိုလြမ္းမိုးျပီး သူ႕ပံုျပင္မ်ားထဲမွ ေ၀ါဟာရမ်ား၊ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေန႕စဥ္ဘ၀ ေျပာဆိုသံုးစြဲမႈမ်ား၏ စံျပဳေ၀ါဟာရမ်ား ျဖစ္လာခဲ့သည္အထိပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဥပမာ အဂၤလိပ္ စာေပေလာက၌ တစံုတရာကို တိက်ေသခ်ာစြာမသိရွိရေသးမီ ၾကိဳတင္စိုးရိမ္ပူပင္တတ္သည့္၊ စိတ္ကူးယဥ္ကာ ၾကိဳတင္ေပ်ာ္ရြင္တတ္သည့္ လူမ်ားကို သတိေပးေျပာၾကားသည့္ ဥပမာအားျဖင့္ “Don’t cont chickens before they are hatched” ဟူေသာစကားရပ္မ်ား၊ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေနၾကရာမွ အေၾကာင္းမညီညြတ္၍ ကေတာက္ကဆျဖစ္ၾကရာ တဦးႏွင့္တဦး၊ တဖက္ႏွင့္တဖက္ မဖြယ္မရာစကားမ်ားသံုးစြဲကာ ေျပာဆိုတတ္ၾကသည္ကို ရည္ညြန္းေျပာဆိုတတ္သည့္ “စပ်စ္သီးေလးေတာ့ ခ်ဥ္ကုန္ျပီေဟ့”ဟူေသာ အသံုးအႏႈန္းေလးမ်ားမွာ အီစြတ္ပံုျပင္မ်ားတြင္ အေျခခံေသာေ၀ါဟာရမ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာစာေပနယ္ထဲတြင္လည္း အေျခခံပညာမူလတန္းတြင္ သင္ယူေလ့လာကတည္း က အီစြတ္ပံုျပင္ေပါင္းမ်ားစြာကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဖတ္မွတ္ေလ့လာခဲ့ၾကျပီးျဖစ္ပါသည္။ ဥပမာ “ယုန္ႏွင့္လိပ္အေျပးျပိဳင္ပြဲ” “မစူးစမ္းမဆင္ျခင္ေသာယုန္သူငယ္” “အဘိုးအို၏ ထင္းစည္းႏွင့္ သားမ်ား” “ေလာဘၾကီးေသာေျမေခြး” အစရွိသည္တို႕မွာ အီစြတ္ပံုျပင္ ဘာသာျပန္ မ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။

သည္ေနရာ၌ ကၽြန္ေတာ္တင္ျပလိုသည္မွာ ပါရမီရွင္မ်ား အာဂပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ သူျဖစ္လို သည္ကိုျဖစ္ေအာင္ သူအလိုရွိသည္ကိုရရွိေအာင္၊ တနည္းအားျဖင့္ သူ၏ရည္မွန္းခ်က္ႏွင့္ ပန္းတိုင္ကို သူ႕နည္းသူ႕ဟန္ႏွင့္သူ အေရာက္လွမ္းတက္ႏိုင္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

ဤေဆာင္းပါး၏ အပိုင္း(၃)တြင္ ကၽြန္ေတာ္တင္ျပခဲ့သည့္ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား၊ ေအသင္ျမိဳ႕မွသူရဲေကာင္း၊ ေဂၚရခါးစစ္သည္ေတာ္တို႕ကဲ့သို႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ မိမိတို႕ ပန္းတိုင္သို႕ ေရာက္ေအာင္ မိမိတို႕သြားေရာက္ရာ၌ က်ားကုတ္က်ားခဲ၊ ဇြဲနပဲသန္သန္၊ သတၱိရွိရွိျဖင့္ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည့္ အာဇာနည္မ်ားပင္ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ယခုအီစြတ္ကေတာ့ ထိုသို႕မဟုတ္ေခ်။ တိုတိုႏွင့္လိုရင္းကိုသာေျပာထားသည့္ ပံုတိုေလးမ်ားျဖင့္ သူေပးလိုေသာ ပညာ(သို႕မဟုတ္) အဆံုးအမကို လူသားတို႕အား လိမၼာပါးနပ္စြာျဖင့္ ျပသေပးသြားခဲ့ ေလသည္။

အီစြတ္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လူသားသမိုင္းတြင္ မည္သည့္အတန္းစာကုိမွ မသင္ခဲ့ ဘူးသည့္ ပညာရွိၾကီးတဆူပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုေၾကာင့္လူအခ်ိဳ႕သည္ မိမိအလိုရွိသည့္ ပန္းတိုင္ကို ပညာဥာဏ္ရွိရွိ၊ လိမၼာပါးနပ္စြာျဖင့္လည္း သူ႕နည္းသူ႕ဟန္ျဖင့္ ၾကံဆတီထြင္၊ ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ားျပဳလုပ္ကာ အေရာက္ခ်ီတက္ႏိုင္ၾကေၾကာင္းကို အနည္းငယ္ေဆြးေႏြးလိုသျဖင့္ ကမၻာေက်ာ္ပံုေျပာက၀ိေမာ္ၾကီး အီစြတ္ႏွင့္သူ႕ပံုျပင္မ်ားအေၾကာင္းကို မိတ္ဆက္သေဘာ ေရးသားတင္ျပလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အပိုင္း(၅)ကို ေနာက္လတြင္ ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္။
အားလံုးကိုေလးစားလ်က္
ေမာင္ဦးသိန္းေမာင္

*****